پدرخوانده

امسال فقط میتونم بگم دیگه فرقی نمیکنه عید بیاد یا نه . دیگه هیچ فرقی نداره.

هر سال دم عید که میرسه دلم میگیره . نمی دونم یه جورایی تنهایی خودمو وقتی عید یا هر تعطیلی کوفتی دیگه ای می رسه بیشتر حس میکنم . غمم میگیره . هر عید که میرسه بیشتر تو لاک خودم میرم . هر عید که میرسه بیشتر دلم کهنه میشه . دل مرده میشم . به این نتیجه رسیدم که حالم از هرچی تعطیلات بهم میخوره . حالم از خوده تنهام بهم میخوره . عید کوفتی میدونی سال پیش چی کار کردم ؟ میدونی 15 روز تنها تو خونه نشستم که تو تموم شی . میدونی زندگیمو زهر مار کردی .میدونی با خودت هیچی نداری که بیاری . میدونی تنهایی نشسته بودم پای سفره هفت سینی که تنهایی چیده بودم .

چرا هر سال میای ؟ چرا هر سال بهم نشون میدی ساعت شنی عمرم یه عالمه شنش رو ریخته و رفته . عید لعنتی نیا . نمی خوامت . میدونی چند سالی زندگیم شده انتظار ؟ میدونی چند سالیه دارم فقط انتظار میکشم . همش چشم به راهم . آخه تو چقدر بدبختی که میای به من بدبخت هر سال خودتو نشون میدی . بدبخت عمرت 13 روزم نیست .

عید نیا...

یک مطلبی را یه زمانی از یک معلمی از یک مدرسه ای یادم است که نه معلم یادم است نه مدرسه نه زمان و فقط مطلب مانده . نقل کلی اش این بود که یک مسابقه ای حالا در مدرسه ای دخترانه یا پسرانه بود که برفی آمده بود و معلم ورزشی بچه ها را جمع کرده بود و یک تیر را نشان کرد گفت هرکسی بتواند مسیر تا تیر را مستقیم برود و جای پایش در برف مستقیم بماند جایزه ای ، نمره ای ؛ در کل چیز خوبی پیش معلم دارد . دانش آموزان ^۱ هر کسی مسیر را میگرفت بعضی کله میکردن بعضی گاماس گاماس کلهم اجمعین -کلهن اجمعین!- کج و راست یا میرسیدند به تیر یا نه جز یک دانش آموز که مسیر را صاف رفت و تلق رسید به تیر . معلم یاد شده از دانش آموز یاد شده خواست که دلیل موفقیتش را بگوید . دانش آموز گفت " من که به بچه ها نگاه میکردم ، میدیدم همه آنها هی جلوی پایشان را نگاه میکنند که صاف برند و کج میرفتن ؛ من تیر را نگاه کردم و رفتم . "

معلم من چند چیز را یادم داد که خیلی مهم بود . اول اینکه به جای اینکه خودت را اینقدر درگیر مسیر کنی که کج نکنی راست نکنی ، هدفت را نگاه کن به سمت اون برو . درگیر شدن با مسیر ، یا از هدف دورت میکند ، یا مسیرت را به هدف می پیچاند . هدف را ببینی مسیر خودش صاف میشود. دوم اینکه تجربه دیگران میتواند قدم های ما را هدف دار تر کند . دیگران تجربه میکنند که شما نکنید و از آن استفاده کنید.

حال شده است داستان ما .چند وقتی است مسیر موفقیت را گرفتم بی هدف میروم. مسیری را گرفتیم به سمت موفقیت که اصلا تیر موفقیت را آن انتها نمیتوانیم ببینیم . رشته ای میخوانیم که فقط مدرکی داشته باشیم ، نه بازار کاری دارد نه ما علاقه ای به آن داریم . کاری را میکنم که به رشته ام اصلا مربوط نیست . علاقه ام چیز دیگری است و هدفم از همه آنها دور تر . برف چنان سنگین آمده که جگر! نمیکنم پایم را از جلوی چشمم آن طرف تر بذارم شاید کمتر در برف فرو برویم . هوا نیز بس نا جوانمردانه سرد است و شک در تشویق و جایزه معلم در انتهای طی کردن مسیر. در فکر آنم نکند معلم ما در دفتر دبیران نشسته و چایی میخورد و ما ول معطلیم و جایزه ندارد. شاید هم معلم آن یکی تیر را میگفت که برویم نه اینکه ما داریم میرویم . چنان خودم را مشغول کردم که خودم هم نمیدانم آیا آن تیر که من میبینم هدف است یا دارم صفا و مروه طی میکنم پی سراب و آخر سر پیغمبر زاده ای باید از شدت گریه و پا کوفتن به زمین دل معلم را به رحم آورد و جایزه ما را که قول داده بود بدهد. صفا را میبینم ، مروه را هم میبینم ؛اما آب زیر پای اسماعیل است .

 

پی نوشت :

۱ - جای شکر دارد  که زبان فارسی مثل عربی نیست و مؤنث مذکر سرش نمیشود و گرنه با این گیری که من سر دختر یا پسر بودن داده بودم تا صبح باید با هن هما هم جمع میبستم کلمات را . جای شکرش باقی است .

 

 همیشه فکر میکردم خب اتفافاتی که برای دیگران میفته برای ما نمی افته . همیشه آدم خودش رو از دیگران سوا میدونه و دور از حوادث میبینه. حادثه برای من نیست . من اینطوری فکر میکردم ، تا اینکه توی این چند هفته ی اخیر نظرم راجع به خیلی چیز ها عوض شد . نظرم عوض شد چون اون پلیس هایی که یهو پیداشون میشه و گیر میدن برای من اتفاق افتاد . برای من هم اتفاق افتاد که یه قبض بی سرو ته بدن و بگن خودت برو ماشینت رو پارکینگ بخوابون بعد مثل سگ بیفت دنبالش تا درش بیاری . برای من هم اتفاق افتاد که نذارن حرف بزنم و با اسلام نظامی آشنا بشم . برای من هم فشار و گیرپاچ کاری اتفاق افتاد و همین جور که میومد بابامم هم بدون هیچ پیش زمینه ای یهو زد و سکته کرد . آقای سکته تنها نیومدو پشت بند خودش یه عمل قلب باز هم به پیوست همراه داشت .
برای من اتفاق افتاد درست زمانی که فکرشو  نمیکردم . برای من هم شب های بیخوابی همین جور داره میاد و میره و آدم اصلا نمیتونه فکرش و بکنه که یه روزی می گفته " هـــ ... مگه بدتر از این هم میشه ؟" . همیشه بدترین اتفاق ها توی بدترین شرایط رخ میدن . حالا دیگه من خود دیگرانم.

 

پی نوشت:
_{۱- این تصویر قرار بود فردی باشه که جدا از بقیه افتاده . جدا از دیگران . ولی نه حالشو داشتم نه حالشو که این تصویر و ایجاد کنم .
۲- همه میان و میرن و میگن نگران نباش خوب میشه . همه عمل میکنن . کاری داری بگو ها . به نظر من بهترین دلداری به جای این حرفها سکوته . آدمی که میخواد مشت بزنه ، نصیحت بکارش نمیاد.
۳- حوادث کمین کردن بدترین موقع ها بپرن جلو .
۴- با همه ی این احوالات من حالم خوبه ، پیشاپیش ممنون.}

اول از همه بذر بود و خاکی که در اثر فرسایش و واکنش و اکسایش سنگ بوجود اومده . در ادامه ما نیاز به یک کشاورز یا حالا نمیدونم هر موجود دیگری شاید باغبان داریم که بذر موز را میکارد . این بذر سالیان دراز طول میکشد تا به کمک و مدمد نیروی خورشید و مواد معدنی و آب و گوز و شقیقه با سرما و گرما بجنگد و رشد کند و ییهو درخت شود . این درخت چند سالی طول میکشد تا از توله درخت (نهال ) به درخت رشد بنماید .در تمامی این مراحل فرد مذکور موجود کمک های خود را میرساند. حتما گوسفندی گاوی چیزی میریند تا این درخت ثمر دهد . در ادامه ثمره ی درخت که موز نام دارد را میچینن و در خوشه های چند تایی با وانت نیسان آبی یا هر وسیله ی دیگر به دست افرادی که سعی در پدر شدن دارن میرسانند . این موز بر اثر خورده شدن و گوارش تبدیل به کرومزوم های ناقص (نصفه ) ایکس و ایگرگ میشود و در ادامه در قسمتی از بدن پدر که  به اشتباه عامیانه به آن کمر گویند جمع شود . این کروموزوم ها که قبلا موز بوده ، در ادامه توسط عملی به نام لقاح و حالا من بحثش رو باز نمی کنم ، به اون یکی کروموزوم میرسه و بعد یه عالمه جنگ و اینها ، بالاخره یکی میشه مرید ، یکی میشه مراد و رو بوسی و اینها و به هم میرسن . بعد این دو تا میشن 46 تا . حالا اینها میشن 46 تا که تهش بشن همشون یه دونه ها . چه کارا . در ادامه 9 ماه در آرام پز تفت و آب پز و اینها میشن ، آخرش میشن یک تیکه گوشت با چند تا استخون و مقداری پروتیین و کربوهیدرات و آب و اینها . همش رو هم ، کلا قراره 80 سال کار کنه .
بعد من نمی دونم این جسم فانی 9 ماهی طول میکشه تولید شه ، 80 سال قراره کار کنه . یعنی به عبارتی به ازای هر روز معطلی برای تولیدش 108 روز کار میکنه . حالا یه پیکان یه روزه تولید میشد ، 4 سالم کار میکرد .

نتیجه گیری هم به عهده خواننده

 

بابام الان اعلام کرد من شعور ندارم . به ساحت مقدس بابا توهین نشه ، بنده رو عرض میکرد . میگفت قویاً که هیچ ، شدیداً به این نتیجه رسیده که اینجانب که حضورتان دارم مینویسم شعور ندارم . بابای گرام بعد از چوقولی مامان گرام از اینکه شیرینی نامزدی ممد (پسر همسایه بغلی) را یک جا با سرماخوردگی شدید خوردم و به روی خودم نیاوردم که این ماده برای 85 کیلو گوشت و استخوان مقداری گولبول و کربوهیدرات و ید و فسفر و آهن و یه عالمه چربی و ما بقی تجمع پیدا کرده در محیطی به نام بدن بنده ، مضر است . یحتمل شیرینی و سرماخوردگی داستانی همچون خربزه و عسل داره که با هم نمیشه خورد و گرنه حساب آدم به سمت کرام الکاتبین میرود ولاغیر.
البت پدر گرام از صبح امروز ساعت 4 که از سمت ولایت خودمان به سمت منزل و تهران روان شده بودیم نیز به این نتیجه رسیده بود که من شعور ندارم و با سرما خوردگی "قَلیان"- با همین دیکتیشن و تلفظ- کشیدم و جدا از ضرر بسیار زیاد این ماده برای همان بدن مذکور در پاراگراف قبل ، همان داستان عسل و خربزه را دارد.
کلهم اجمعین این چند روز تمامی مواد خوراکی و غیر خوراکی جز هر چیزی که آدم عادی نمیخورد برای این بدن حکایت همان عسل و خربزه را دارد .
از صبح هم مادر گرام ، دکتر شده هر 12 ساعت برایم 2 عدد قرص سرماخوردگی تجویز کرده . این دکتر ها مثل ما مهندس ها الکی میشینن درس میخونن . مامان ما با خواندن مدد کاری اجتماعی و مشاوره ، از 100 تا دکتر عمومی پیشی گرفته . این مددکاری اجتماعی نزدیک ترین کاری بود که به بحث دکتری نزدیک میشد وگرنه با فعالیت های دیگرشان در زمینه های نظامی و غیر نظامی اصلا زمینه ی دکتری که من ندیدم .
اینگونه میشه که خربزه و عسل ، مثل چرخ و فلک که در مسائل کتاب 700 صفحه فیزیک جلد 1 هالیدی کاربرد داره ، در تمامی مسائل زندگی کاربرد پیدا میکنه و رابطه مستقیم داره با شعور و دکتر شدن ، قلیان که همه به سرما خوردگی یه جوری ربط پیدا میکنن .