پدرخوانده

سر کوه بلند...

سر کوه بلند آمد سحر باد

ز توفانی که می آمد خبر داد

درخت و سبزه لرزیدند و لاله

به خاک افتاد و مرغ از چهچه افتاد

سر کوه بلند ابر است و باران

زمین غرق گل و سبزه ی بهاران

گل و سبزه ی بهاران خاک و خشت است

برای آن که دور افتد ز یاران

سر کوه بلند آهوی خسته

شکسته دست و پا‌ - غمگین - نشسته

شکست دست و پا درد است - اما

نه چون درد دلش از غم شکسته

سر کوه بلند افتان و خیزان

چکان خونش از دهان زخم و ریزان

نمی گوید پلنگ پیر مغرور

که پیروز آید از ره - یا گریزان

سر کوه بلند آمد عقابی

نه هیچش ناله ای نه پیچ و تابی

نشست و سر به سنگی هشت و جان داد

غروبی بود و غمگین آفتابی

سر کوه بلند از ابر و مهتاب

گیاه و گل گهی بیدار و گه خواب

اگر خوابند اگر بیدار - گویند

که هستی سایه ی ابر است در یاب

سر کوه بلند آمد حبیبم

بهاران بود و دلی سبز و خرم

در آن لحظه که بوسیدم لبش را

نسیم و لاله رقصیدند با هم.

تهران - خرداد ۱۳۳۷

مهدی اخوان ثالث ( م.امید )

+نوشته شده توسط پدر 21:20در تاريخ دوشنبه ششم آذر 1385 |

پدر

وقتی رسید به گلویم به فکر افتادم که آیا بگم یا نه . خیلی تصمیم سخت بود و یا شاید پر بودن گلویم باعث می شد که اکسیژن به مغزم نرسد و نتوانم فکر کنم . چه تصمیم می گرفتم و چه نمی گرفتم باید یه کاریش میکردم . این مشکل هر روز بود . تصمیم نگرفته دادمش بیرون چون اگر نمی دادمش خفه میشدم . انگار امروز هم به خاطر فشار خفگی بلند گفته بودمش و دوباره باعث شده بودم که سرش را بالا بیاورد . نمیشد نگاهش کرد هم عظیم بود و هم نورانی . هر موقع سرش بیرون می آمد جوابم را داده بود - علیکی به سلامم داده بود . سلامی خفه کننده . هر روز من بیدارش میکردم - با اینکه میدانستم بیدار است و منتظر سلام من . مثل هر روز صبح سرخ بود - سرخ و نورانی .بالاخره خورشید بود . خورشید سرش را بیرون آورده بود و نگاه میکرد . ولی من نگاهش نمیکردم . بارها سعی کرده بودم که نگاهش کنم ولی نمی شد . هم از حیث احترام که نباید توی صورت یک نفر ذول بزنی و هم از جهت نورش و اینکه نمیتوانستم زیباییش را گذرا نگاه کنم و اگر زیاد نگاهش میکردم شاید فکر میکرد که هیظ(هیز - مریم خانم میگه اینطوریه !! ) هستم . میخ شده بودم به زمین ولی وقتی که دیدم نمی شود منصرف شدم . نمی دانم آخر برای چه هر روز بیدارش میکردم ولی نگاهش نمی کردم . همیشه تصمیم می گرفتم که " ای آقا - این کار بیهوده است . ولش کن . برو پی کارت . چرا وقتی نگاهش نمی کنی - بیدارش می کنی ؟ " . ولی باز دلم راضی نمیشد . نمی دانم دلم هم چرا و به چه چیز راضی نمی شد ولی می گفت راضی نیست. خیلی شده بود که می خواستم دیگر این کار را نکنم و دلم قهر کرده بود . در همین افکار بودم که ساعت شروع به غر غر کرد . نمیدانم هر روز به جای سلام غر می زد ولی می زد دیگر . وقتی هم میفهمید که بیداری می گرفت و دو جین میخوابید تا دوباره فردا شروع به غر زدن کند . شاید به این خاطر غر می زد که دو جین ساعت را هر روز از دست میداد . باید یادم باشد که یک فکری به حال غر هایش بکنم . حالا دستان خورشید تا وسص اتاقم آمده بود و مرا هل میداد به ... . نه خودم میل داشتم بروم و نه پاهایم ولی خورشید هم قوی تر بود و هم زشت بود اگر نمی رفتم - ناراحت میشد . آمدم ...

+نوشته شده توسط پدر 20:50در تاريخ شنبه چهارم آذر 1385 |

پدر

سلام به همگی دوستان

می خواهم شروع کنم . شروعی دوباره .

پس منتظر باشید .

+نوشته شده توسط پدر 22:41در تاريخ جمعه سوم آذر 1385 |