دیدید چه سرد شده . شده مثل دل بعضی ها ! . بوی برف میاد و اگه شانس ماست خودش نمیاد . اینم بدبختی ماست . البته من که خوشحالم برف نمیاد چون مدرسه ما اعلام کرده به هر دلیلی که مدارس تعطیل بشه اینجا بازه ، حتی پنج شنبه و ایام تعطیل و واقعا هم باز هست . حتی جمعه ها . به این میگن درس خوندن از روی علاقه . ۱۲ سال درس خوندم به خاطر جمعه ها ، حالا دارن همین هم ازم میگیرن . دیگه من با چه هدفی درس بخونم ؟ باید برم معتاد شم . حالا اگه برف بیاد ما میسوزیم که باید برم مدرسه .
راستی بلاگم رو اومدم تو خونه فیلتر کنم ، ریدم . هر سایتی که میزدی ، چه بلاگ من چه هر چی دیگه رو که میزدی ، گوگل میومد . کلی خنده بود. اخوی هم که اعصابش اینه
، کلی حال داد .البته کسی که نمیتونه به من چیزی بگه . این درس خوندنم سخته ها . یه عالمه که میخونم تازه میشه ۵۰ دقیقه . اینقدر زور داره . آدم یه عالم خسته میشه ولی یکم این ساعت نمیگذره . بعدشم میخوام کاربرگ پر کنم باید زیادش کرد دیگه . آخه اینجاش زور داره که عدد دسته بالا هم میگیرم باز هیچی نیست . معلم راهنمام میگه که من یه لطفی کنم ، خودم که درس نمیخونم ، به کسی نگم . روحیه رو از بچه ها گرفتم . میگه روزی ۲-۳ نفر میان میگن آقا این چه وضعشه ، ما اینهمه درس میخونیم، هیچ گهی نمیشیم ولی فلانی که هیچی نمیخونه از نفر پنجم پایین تر نمیاد (یه گهی میشه) . خب ما هم درس نخونیم رتبه مون خوب بشه . به قولی ریدم تو آمار .هم تو آمار کاربرگها و هم تو آمارهای درسی . روزی یه بار میکشنم کنار میگن ، حسین ، تو رو خدا فلانی رو با خودت نبر عقب کلاس . تو که خودت گوش نمیکنی ، اون مثل تو نیست،همین جوری درسو نمیفهمه . آخه یه ساعت عربی داشتی بهش چی میگفتی میخندیدید ؟ . حسین ما امسال میخوایم نتیجه بگیریم و ... . مدیر گرام که ضرب دست خوبی دارن ما را به باد کتک گرفتن (شوخی شوخی گا...د ما رو) و میگفتن چه قدر چرت و پرت میگی آخه . فکت خسته نمیشه ؟ .
ته نویس :
به گفته مایکل ونچورا ، وقتی الویس پریسلی در سال ۱۹۵۶ ، در برنامه تلویزیونی تامی و جیمی دورسی برنامه اجرا کردند و رقصیدند ، پدر و مادر ها در کشور پهناور آمریکا ، یک شبه بچه هایشان را از دست دادند .
- یا بابات بیاد یا زنگ بزنه تحویلت میدم .
- جدن ؟ خب زود تر میگفتید .
در جا گوشی مدرسه رو برداشتم زنگ زدم خونه و ... .
الانم گوشیم دستمه. کی-قباد به خانه باز گشت . حالا کلی این همه شب فکر کردم برم دعوا کنم گوشی مو بگیرم . همیشه دنیا میرینه تویه تفکرات آدم .
دیگه بدبخت شدم . من موندم این شانس من دارم . ۱۲ سال تو این خونه کامپیوتر هست . تا حالا این بابا مامان ما نخواستن یاد بگیرن . ییهو اومدن از اینترنت شروع کردن .
بابامون کم بود ، مامانمم اضافه شد . سرچ میکنن . اووووف . صبح ساعت ۶ پا شدم . دیدم مامانم پای کامپیوتره ؟!!!! . حالا این خوبه . نشستم پای یه مسئله دیفرانسیل ، یههو داد میزنه حسین . میرم میگم بله چی شده ؟ میگه این "م" کجاست ؟ . این تجدد گرایی و فرار از حس نستالژیک و غرب زدگی که میگن همینه . تازه بهشون میگم : برای سرچ کردن کامل تر بنویسید تا دقیق تر بیاد و چرت و پرت نیاد. امروز صبح که داشتم صبحونه میخوردم ، مامانم پا شد گفت پسره بی ادب ( با من نبود . با یکی که معلوم نبود تو بلاگش چی نوشته بود .) . شانس آوردم پسره بی ادب بود وگرنه پا نمیشد .
حالا ایناش که خوبه . دیشب گیر داده بودن میخوان بلاگ من و ببینن . میگفت میخواد کامنت بذارن . چه حرفا . نذاشتم . با جونو دل مواظبت کردم . تازه دارم سعی میکنم فیلترش کنم تو کامپیوتره خونه . این طوری بهتره . بلاگ دیدن من که خوبه . میخواد مامانم خودش بلاگ بزنه . خدا رو شکر بلد نیست . (یاد میگیره بالاخره ) . اینا چت کردن یاد نگیرن . واسه م دعا کنید .
تهنشین :
ميکل آنژ: چه غصه هایی بخاطر اتفاقات بدی که هرگز در زندگی ام پیش نیامد خوردم.