پدرخوانده

یک ماه پیش بود اگه از دستم در نرفته باشه ، مجله چلچراغ رو گرفته بودم ، محض تنوع و تفنن ، برای مطالعه ، و البته یه مسائل دیگه ای هم بود که شما زیاد پیگیر نشید . تا از دستم در نرفته بگم . توش یه مطلب بود از مصطفی مستور . نوشته بود نمیدونم یه چیزی در مورد ۵ جا که توش حال میکنی باشی . آرامش داشته باشی یا باز هم فکر کنم یه چیزی تو همین مایه ها . اصلا ولش کن . آقا یه جرقه ای بود برای این که بفهمم من حتی یک جا هم ندارم که هر موقع دوست دارم ، عصبانی هستم ، میخوام با خودم باشم برم اونجا . خیلی بهم فشار آورد این مسئله . دنبال اون کلبه ی تنهایی هستم . دنبال اون اوتوبان خاکیه توی خانه ی سبز . دنبال یه تیکه جا واسه دلم .

میخوام یه اعترافی کنم . بد نیست . واسه روحیه مغرور و داغونی مثل من خوبه . یه مقدار انعطاف هم باید آدم داشته باشه . " یه زمانی بود ، کلید زیر زمین خونه مون رو گرفته بودم . رفتم وسایلش رو جمع و جور کردم ، میخواستم یه کلبه داشته باشم واسه خودم . البته یه مقدار با کلبه فرق داشت . شما زیاد پیگیر کلبه بودنش نباشید . یه کتاب اونجا پیدا کردم ، اسمش دریا در من ^{(شهریار قنبری)}بود . کلی من با شعر های این کتاب حال کردم . مخصوصا وقتی فهمیدم شعر هفته خاکستری^{(خواننده فرهاد-۱)} کودکانه ^{(فرهاد-۲)} و یه چند تا شعر دیگه هم واسه همین کتاب و همین شاعر هست . اولین خط مقدمه ی این کتاب : " در تهران به دنیا آمده ام ، هزار سال زیسته ام ، اما هنوز و همچنان هفده ساله ام " این بود . این جمله اون زمان خیلی برای من آشنا بود . کلی با این جمله حس همدردی داشتم . کلی دوست داشتم این جمله رو . زمانی که دیگه زیر زمین نرفتم شاید ازش دور شدم . شایدم همونی که تو چند تا پست قبلی گفتم ، چنان ریدن توی ... . من زیاد پیگیر نشدم ، شما هم نشید . "

پی نوشت :

۳ - میخواستم بیشتر بنویسم ولی یه کاری پیش اومد تمرکزم بهم ریخت

۱ - شنبه روز بدی بود / روز بی حوصلگی / وقت خوبی که میشد ...

۲ - بوی عیدی / بوی توپ / بوی کاغذ رنگی ...

+نوشته شده توسط پدر 23:50در تاريخ شنبه نوزدهم مرداد 1387 |