پدرخوانده

دنیای جذاب من

چقدر این اینترنت شیرین هست . مثل یک شکلات ، یا شایدم هم از این تافی های مینو (همون حس نوستالژیک) . همیشه مزه اش زیر زبونت میمونه . خیلی چیز خوبیه . من همه ی دوست های اینترنتیم رو دوست دارم . خیلی هم دوستشون دارم . اصلا به اندازه ی تمام آی.دی ها و حتی شاید به اندازه ی این آجر که روش تایپ میکنم دوست داشته باشن . دوست های خوب و دوست داشتنی . میدونید چند وقت پیش فیلم کلیک رو دیدم که خیلی چیز خوبی بود . داستان کلیش در مورد یه آرچیتکت بود که از طرف یه فرشته بهش یه کنترل میرسه که میتونه باهاش زندگیش رو کنترل کنه . جلو بزنه ، عقب رو نگاه کنه . با کنترلش دوش بگیره ، صدای مردم رو خفه کنه و کلی کارهایی که ما تو زندگیمون نمیتونیم انجام بدیم . این اینترنت هم همه ی این خوبی ها رو داره . هر موقع میخوای ADD میکنی و هر موقع نمیخوای IGNORE . کلا مسئله ی پیش پا افتاده ای هست . SHIFT + DELETED رو به راحتی فشار میدی و Are you sure to want to delete ... هم که یک سئوال خیلی مضحک هست . یعنی من نمیدونستم و اینقدر دستام وضعشون خرابه که نمیدونم کدوم کلید رو بزنم . مثل کشتن میمونه . مثل فیلم پدرخوانده ، که تو میشینی توی خونه و سیگار ^(۱) dinobili تو میذاری گوشه ی لبت و روشن میکنی و خیلی راحت تصمیم میگیری که یک نفر رو از توی دنیا حذف کنی ، تو هم میشینی پشت کامپیوترت و یه نفر رو از توی دنیات حذف میکنی . بهت تبریک میگم پدرخوانده کوچولو ، تو یه دون هستی ،همه هم بهت احترام میذارن و اگه کسی هم نذاشت از کلید پر کاربرد DELETE استفاده کن . برای همین میگم دوستای اینترنتیم رو خیلی دوست دارم ، آدم های کم دردسری هستن . خرجی هم ندارن . حتی لازم نیست اون dinobili رو گوشه ی لبم روشن کنم . تازه ، حتی لازم نیست به کسی توجه کنم و حالت نشستنم هم اصلا مهم نسیت . میتونم تونی مونتانا باشم و به راحتی روی یه مبل لم بدم. حتی ممکنه با پرینتر بتونم اسممو روی مبل به صورت انگلیسی HN بنویسم . درست مثل تونی مونتانا . هیچی مهم نیست .
من کلا با این مقوله ی قدرت حال میکنم .من ِ قدرت مند . من پشت این صفحه و صفحات دیگر واقعا یه DON هستم . حتی میتونم هر چیز دیگه ای هم باشم . PHOTOSHOP مشکل من رو که میتونه حل کنه ، شما هم یاد بگیرید . هرچی برنامه های کامپیوتری بشتر بلد باشی و بیشتر یاد بگیری ، قدرتت بیشتر میشه . قوی میشی . حتی اگه یه سایت کوچول موچولو هم برای خودت دست پا کنی قوی تر هستی . تو قدرت مندی ، ما همه قدرت مندیم . ما ایده آل هستیم . نژاد برتریم .

این پاراگراف آخر و چند جمله ی آخرش خیلی بهت حال داد نه ، این که تو رو با خودم جمع بستم ، از کلمه ی ما استفاده کردم ، قدرت بهت دادم ، چیزی که فکر نمیکردی داشته باشی رو . الان حس میکنی بزرگ تری. قوی تر . شایدم پر انرژی تر . میخوای بازم بگم .

به خود من که خیلی انرژی میده . مثل مواد مخدر شارژم میکنه . حال میکنم بشینم و هر کاری خواستم بکنم و حتی تو رو مسخره کنم و بخندم . بلند بلند البته توی دلم . چون بالاخره جسم مادی من توی اینترنت و مقر حکومتی من نیست .

با اینکه توی ایران مصرف مشروب و مخدر چیز عام ، حلال ، مردمی ، مجاز و ... نیست ولی مردممون مثل آدم های مست و پاتیل و معتاد و بنگی و ... رانندگی میکنن . یعنی هرکی سوراخی ببینه میره ، حتی اگه سایزش نباشه . میدونم مثل گاو رانندگی میکنن ولی نخواستم از چنین واژه ای استفاده کنم .

سریال مزخرف ترانه مادری هم روند کند ، اعصاب خورد کن و تکراری خودش رو طی میکنه . نمیشه یه فیلمی درست کنن که آخرش خوب تموم نشه ؟ ما که میدونیم آخر این فیلم چی میشه . همیشه بد ها ادب ، خوب ها جزا . ازدواج هم که سر جهازی همه مجموعه هاست . جدیدا هم که دو زنه و سه زنه و ... مد شده ، پنجمیش رو هم باید خمس بدی به سید . مخصوصا شریفی نیا ، اسطوره ی زن گیری . حالا خودش نگیره ، مامور ازدواج یه نفر دیگه است . خسته شدیم از بس تونستیم آخر فیلم رو تشخیص بدیم . البته نه همه ، چون ملت از اینکه یه چیز رو زود بفهمن به وجد میان . دوست دارن تکرارش رو هم با همین حالت وجد بذارن . حاجی سید های زمان جنگ و انقلاب ، با بیژن منیژه های مدرن ، شدن کلیشه ی سینمای ایران . ... ... ... ... ... ... (اینها فحش بود )

پی نوشت :

۱ - سیگار مخصوص دون کورلئونه (فکر کنم برگ باشه )

+نوشته شده توسط پدر 0:45در تاريخ یکشنبه سوم شهریور 1387 |