پدرخوانده

بیست و شش بهمن میتونه یه روز مهم باشه

بعضی از روزها هست که برای انسان متفاوت هست ، یا انسان دوست داره که براش متفاوت باشه. این روز هر طوری میتونه باشه ، مهم اینه که یک چیز خاص درونش باشه یا بشه بهش نسبت داد تا برای آدم خاص بشه .
روز ازدواج ، روز فارغ التحصیلی ، یا هر روز دیگه . روز تولد هم یکی از همین روز های خاص محسوب میشه.
روزی که وجودیت آدم توی این دنیا تثبیت شد و یه نفر برای جنگیدن توی این دنیا آماده شد .
برای هر کسی این روز شرایط خاصی داره ، معمولا آدم ها علاقه دارن توی این روز از افراد خاصی تبریک بشنون . البته بیشتر اوقات از کسانی تبریک میشنون که اصلا انتظارشو نداشتن و اصلا انتظاری ازشون نداشتن. دوست دارن این روز رو با کسانی بگذرونن که احساس نزدیکی بیشتری میکنن و با هم بودنشون احساس آرامش رو بهشون میده .
البته بیشتر اوقات این دنیا نسبت به علایق افراد احترامی قائل نیست و میتونه یه روز خاص رو زهر مار یک نفر کنه .
گاهی هم میشه مثل امروز که دنیا حواسش نیست و به علایق افراد احترام میذاره . کم پیش میاد یک نفر مثل من چنین شانسی داشته باشه که دوستای خوبی دور و ورش باشن تا بتونه روز تولدشو با اونها بگذرونه.
همه ی دوستای گلم که امروز رو بهم تبریک گفتید ، نگفتید ، دوست داشتید بگید یادتون رفت و در کل یک روز خوب رو برام ایجاد کردید ازتون ممنونم .
بدیش اینجاست که بیشتر از این توانشو ندارم ازتون تشکر کنم .

+نوشته شده توسط پدر 21:14در تاريخ شنبه بیست و ششم بهمن 1387 |

دلم داره شور میزنه؟

+نوشته شده توسط پدر 22:31در تاريخ سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387 |

نوستالژی دهه فجر

زندگی ما ها برنامه ریزی داره دقیق . مثل ساعت . میای اینترنت میبینی علی دعوتت کرده برای نوشت یه نوستالژی دهه فجر . به نظرت میرسه خوب ما واسه فردا بلیط داریم واسه مشهد ، امشب میرم حموم این مطلبی هم که علی میخواد رو مینویسم، فردا در برنامه ی پرشکوه ۲۲ بهمن مثل هر سال برای خرید شرکت میکنم ، بعدشم ساعت ۷شب سوار قطار غزال میشم و میرم مشهد . چه زندگی دقیقی . فقط میدونی مشکل کار کجاست . بلیط قطار واسه ۷ امشب بود . به قطار نرسیدم ، به حموم هم همین طور . خواب نیم روزیم کوفتم شد و ... . ولی فکر کنم بتونم در آخرین ساعات دهه فجر در موردش حرف بزنم .
برام همیشه سوال بود اگه ۲۳ بهمن مردم انقلاب میکردن دیگه الان ما باید چی میگفتیم ؟ یازدهه ی فجر !! . حالا بگذریم
لیتل (۱) که بودیم ، میدونم که همه میدونید ، عشقمون این تعطیلات کوچیک این وسط سال بود . بهشت بود . یکی از این عشق ها ۲۲ بهمن بود . فکر کن جدا از اینکه خود روزش میامد، میخوابی ، از کمه کم یه هفته قبلش ، مدارس میرفت رو هوا .روزنامه دیواری و تزئین کلاس و گروه سرود و تئاتر و هر مسخره بازی موجود دیگه برای نرفتن بر سر کلاسی که یه عمر برامون بودن سرش زجر کشیدن بود .
میدونید حتی اون شکلات هایی که بهمون میدادند ، شرینیش از هر چیز دیگه ای بیشتر بود . آخه مفت باشه کوفت باشه . انصافا ، ساندیس ، کیک ، بیسکویت ، شرینی ، شکلات ، هر چی بود خیلی خوب بود . آخه آدم حداقل یه بار تو عمرش حس میکرد این شهریه ای که بابت این مدارس داده واسه خودشم خرج میشه .
میدونید همیشه یه صحبتی در مورد آرمان ها انقلاب ، فساد شاه ، ظلم به مردم و اینجور مطالبو یه سری حرف نا مربوط دیگه بیان میشد که ما پی گیر نمی شدیم شما هم نشید .
کلا به نظر من نتیجه ی انقلاب این شد که پالون خر عوض شد ، مردم هم برای دلخوشیشون ، این حماقت خودشون رو سالی یک بار به روی خودشون میارن و جشن میگیرن تا براشون تجربه بشه دیگه از این غلط ها نکنن .
البته نه به این غلظتی که من میگم ، یه مقدار کمتر . البته کم و بیشش زیاد مهم نیست . مهم نیته .

پی نوشت :
۱- Little
۲- با عرض پوزش از علی اگه خوب نبود ، چون میدونی یهویی بود ، غافل گیر شدم . مثل یه تجاوز بود به خاک میهن .
۳- البته من سال پیش هم یه مطلب داشتم در مورد 22 بهمن حماسه یا...

+نوشته شده توسط پدر 0:6در تاريخ سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387 |